بازارها در محاصره تورم؛ چرا رشد قیمت مواد غذایی خبر بدی برای تریدرهاست؟

در حالی که همه نگاه‌ها به مانیتورها دوخته شده تا شاید سیگنالی از آرامش مخابره شود، تابلوی قیمت‌ها چیز دیگری می‌گوید. از شکر گرفته تا طلا، همگی روی مدار صعود خیمه زده‌اند و این یعنی یک دردسر تمام‌عیار برای سیاست‌گذاران کلان و البته، تریدرهای دارایی‌های پرریسک. داستان از بازار انرژی آب می‌خورد. با وجود اینکه برنت با یک لغزش جزئی حوالی ۱۰۶ دلار معامله می‌شود و نفت آمریکا روی ۱۰۱.۶۶ دلار نوسان دارد، سایه سنگین این قیمت‌ها از روی سر تولید برداشته نشده است. گاز طبیعی هم که با جهش نزدیک به ۳ درصدی، عملاً آب پاکی را روی دست بازار ریخت. وقتی هزینه انرژی تا این حد بالا می‌ماند، فریز شدن قیمت‌ها در چرخه‌های بعدی تولید صرفاً یک توهم است.

حالا به فلزات نگاه کنید؛ پناهگاه سنتی سرمایه‌های ترسان. طلا به ۴۶۲۶ دلار رسیده است. یک فرار به جلو یا شاید یک تله گاوی برای نوسان‌گیران؟ نقره هم با رشد خود و رسیدن به ۷۵.۶۸ دلار، نشان می‌دهد که نهنگ‌ها و سرمایه‌های هوشمند در حال پارک کردن دارایی‌هایشان در حاشیه‌های امن بازار هستند. وقتی فلزات اساسی مثل آلومینیوم (۳۵۲۲ دلار) و مس (۱۲۹۹۶ دلار) این‌طور کف‌سازی می‌کنند و بالا می‌روند، پیام بازار روشن است: موتور تورم کالایی هنوز با قدرت کار می‌کند. افت خفیف نیکل و روی هم در این میان، چیزی بیشتر از یک نویز مقطعی در روند کلی نیست. پلاتین و پالادیوم نیز با عبور از مرزهای ۲۰۰۰ و ۱۵۰۰ دلار، پازل تقاضای ملتهب صنعتی را تکمیل کرده‌اند.

اما ترسناک‌ترین بخش ماجرا کجاست؟ سفره مردم. افزایش قیمت نفت و انرژی مستقیماً به زمین‌های کشاورزی پمپاژ شده و هزینه تولید را بالا برده است. رشد بی‌سروصدای بیش از ۲ درصدی شکر در بازارهای آسیایی و رسیدن آن به نزدیک ۱۵ دلار، در کنار صعود مداوم سویا، زنگ خطر را حتی برای سازمان ملل هم به صدا درآورده است. درست است که گندم و ذرت اصلاح قیمتی مختصری داشتند و به ترتیب روی ۶۳۵ و ۴۷۹ دلار معامله شدند، اما روند کلی بازار مواد غذایی زیر ذره‌بینِ نگرانی است.

برای ما در کف بازار کریپتو و بازارهای مالی، این اعداد صرفاً قیمت یک کیلو شکر یا یک بشکه نفت نیستند. این‌ها پیش‌لرزه‌های داده‌های بعدی CPI و PPI هستند. وقتی مواد غذایی و انرژی این‌گونه در جهان می‌تازند، تورم در اقتصادهای گروه ۸ به این راحتی‌ها رام نخواهد شد و شاخص اعتماد مصرف‌کننده همچنان در مسیر سقوط آزاد باقی می‌ماند. این چرخه باطل، دست بانک‌های مرکزی را می‌بندد و آن‌ها را مجبور می‌کند به سیاست‌های انقباضی و نرخ بهره بالا ادامه دهند. برای هولدرها و تریدرهایی که منتظر بازگشت نقدینگی و چرخش سیاست‌های FOMC هستند، این شرایط یک سیگنال خرسی تمام‌عیار در میان‌مدت است. تا زمانی که این موج تورمی در بازارهای سنتی و کالایی نشکند، خبری از پول ارزان برای پمپ بازارهای ریسک‌پذیر نخواهد بود.