توزیع زیان و توهم پیشرفت

عملکرد در معاملات به ندرت توسط یک معامله از بین می‌رود. معمولاً توسط الگویی که به آرامی با گذر زمان شکل می‌گیرد، افت می‌کند.
این الگو، عدم تعادل بین زیان‌ها و سودها است.
بسیاری از معامله‌گران نرخ برد نسبتاً قابل قبولی دارند و با این وجود در رشد حساب خود مشکل دارند. مسئله شماره معاملات سودده نیست. مسئله این است که زیان‌ها چگونه نسبت به آن سودها توزیع می‌شوند.
زیان‌های کوچک و کنترل‌شده قابل مدیریت هستند. آنها به منحنی سرمایه ثبات می‌دهند و به استراتژی اجازه می‌دهند تا برتری خود را بروز دهد. زیان‌های بزرگ یا نامنظم این فرایند را مختل می‌کنند. آنها بازگردی نامتناسبی لازم می‌کنند و توزیع کلی نتایج را مخدوش می‌کنند.
این همان جایی است که توهم پیشرفت ظاهر می‌شود.
معامله‌گری که چند معامله سودده پشت سر هم انجام می‌دهد، اعتماد به نفس می‌سازد و به مرور در معرض ریسک بیشتری قرار می‌گیرد. وقتی ضرر می‌کند، اغلب بزرگ‌تر از ضررهای قبلی است، یا به دلیل افزایش اندازه یا به دلیل تضعیف دیسیپلین. همان یک ضرر، چندین سود را از بین می‌برد.
حساب ظاهر فعال دارد. معامله‌گر احساس می‌کند درگیر است. اما منحنی سرمایه یا ثابت می‌ماند یا به آرامی کاهش می‌یابد.
این مشکل به راهبرد مربوط نمی‌شود. این مشکل از کنترل زیان است.
زیان‌ها باید پایدار باقی بمانند.

ثبات در این زمینه به معنای اجتناب از زیان‌ها نیست. به معنای این است که هر زیان در محدوده‌های از پیش تعریف‌شده رفتار کند، بدون توجه به عملکرد اخیر یا شرایط بازار. وقتی این ثبات وجود داشته باشد، بهبود به صورت خطی و قابل مدیریت است.
وقتی وجود ندارد، بهبود دشوارتر می‌شود.
لایه دیگر این مسئله فراوانی است. افزایش تعداد معاملات بدون بهبود کیفیت آنها، احتمالاً به تصادفی بودن بیشتری منجر می‌شود. حتی زیان‌های کوچک هم، وقتی به‌طور مکرر در شرایط نامساعد تکرار شوند، به کاهش‌های معنی‌داری منجر می‌شوند.
هدف این نیست که بیشترین فعالیت را داشته باشیم.
هدف حفظ یک توزیع پایدار است که در آن زیان‌ها محدود بمانند و برندگان بدون اینکه توسط ریسک نامنظم جبران شوند، توسعه یابند.
پیشرفت در معاملات به ندرت در معاملات فردی قابل مشاهده است. این درک در مورد چگونگی شکل‌گیری منحنی سرمایه با گذر زمان قابل مشاهده است.
آن نرمی از زیان‌های کنترل‌شده ساخته می‌شود، نه از گاهی اوقات سودهای بزرگ.