اکثر فروپاشی‌ها با از دست رفتن حس فوریت آغاز می‌شوند

وقتی معامله‌گران از سقوط بازار فکر می‌کنند، معمولاً تصویری از فروش شدید، شمع‌های نزولی بزرگ و وحشت در نمودار را به ذهن می‌آورند. آنچه اغلب نادیده گرفته می‌شود این است که این حرکات چگونه آغاز می‌شوند. شکست‌های بزرگ به ندرت با خشونت آغاز می‌شود. آنها معمولاً با از دست رفتن حس فوریت آغاز می‌شوند. در یک روند صعودی سالم، خریداران حاضرند سریع عمل کنند. افت‌های مقطعی با خرید شدید روبه‌رو می‌شوند، شتاب دوباره بازمی‌گردد و قیمت از ضعف موقتی به‌آسانی بهبود می‌یابد. حس روشن این است که سهامداران می‌خواهند در معرض بازار باشند. با پخته‌تر شدن روندها، چنین رفتاری تغییر می‌کند. خریداران همچنان حضور دارند، اما با شدت کمتری عمل می‌کنند. افت‌ها طولانی‌تر می‌شوند. بهبودها کندتر می‌شوند. قیمت به صعود ادامه می‌دهد، اما هر پیشرفت به تلاش بیشتری نیاز دارد. روند پایدار می‌ماند، اما انرژی محرکه آن کاهش می‌یابد. این تغییر به‌راحتی دیده نمی‌شود چون قیمت هنوز وارون نشده است. اکثر معامله‌گران روی جهت حرکت تمرکز دارند و 참여 را نادیده می‌گیرند. تا وقتی که سقف‌های جدید همچنان تشکیل می‌شوند، تصور می‌کنند شرایط سالم است. اما واقعیت این است که بازار هر روز به شرکت‌کننده‌های کمتری وابسته می‌شود. سرانجام این ناهم‌وزنی آشکار می‌شود. بازار دیگر به اخبار صعودی با همان اشتیاق واکنش نشان نمی‌دهد. اخبار خوب واکنش‌های کوچک‌تری ایجاد می‌کند. تنظیمات فنی قوی دنبال می‌شود اما پیگیری قوی کمتری دارد. شتاب وجود دارد اما به آسانی احساس نمی‌شود. خود شکست معمولاً دیرتر فرا می‌رسد. وقتی فروش آشکار می‌شود، تحلیل درونی مدت‌هاست که در حال توسعه است. افت شدید به دلیل نمایشی بودن توجه می‌گیرد، اما تغییر مهم در زمانی است که خریداران دیگر با همان فوریت سابق رفتار نمی‌کنند. این اصل در همه بازارها و چارچوب‌های زمانی صادق است. روندهای قوی با مشارکت فعال پشتیبانی می‌شوند. روندهای ضعیف با کاهش مشارکت همراه است، حتی زمانی که قیمت در همان جهت حرکت می‌کند. اولین علامت Trouble به ندرت فروش شدید است. اغلب، فقدان ساده خرید تهاجمی است.