چرا تأیید اهمیت بیشتری نسبت به پیش‌بینی دارد

بسیاری از معامله‌گران بازار را با ذهنیت پیش‌بینی به سمت جلو می‌گیرند. آنها سعی می‌کنند تعیین کنند قیمت بعدی به کجا خواهد رفت و اغلب قبل از آشکار شدن نیت بازار، نظرهای قوی درباره جهت حرکت تشکیل می‌دهند.

پیش‌بینی جذاب است چون توهم کنترل را ایجاد می‌کند. اگر معامله‌گر بتواند حرکت بعدی را پیش‌بینی کند، معتقد است می‌تواند موقعیت اولیه را وارد کند و کل فرصت را تصاحب کند.
در عمل، پیش‌بینی اغلب فشار غیرضروری ایجاد می‌کند.
بازارها سیستم‌های پیچیده‌ای هستند که تحت تأثیر نقدینگی، حضور شرکت‌کنندگان و اطلاعات خارجی قرار دارند. حتی تحلیل‌های قوی هم نمی‌توانند برای هر متغیر مؤثر بر قیمت، توضیح بدهد. وقتی معامله‌گران به شدت به پیش‌بینی تکیه می‌کنند، به پیش‌بینی خودشان از نظر احساسی وابسته می‌شوند.
وقتی این اتفاق بیافتد، تفسیر اطلاعات جدید به‌طور عینی سخت می‌شود.
تائید رویکردی پایدارتر ارائه می‌دهد.

به‌جای پیش‌بینی اینکه بازار باید چه کاری انجام دهد، معامله‌گران منتظر می‌مانند تا بازار نشان بدهد دقیقاً در حال انجام چه کاری است. تائید از طریق رفتار قابل مشاهده ظاهر می‌شود: ساختار حفظ می‌شود، نقدینگی جذب می‌شود یا قیمت فراتر از سطحی پذیرفته می‌شود.
این تغییر نقش معامله‌گر را تغییر می‌دهد.
به‌جای مجبور کردن بازار به تأیید یک پیش‌بینی، معامله‌گر به شواهد واکنش نشان می‌دهد. اگر رفتار مورد انتظار ظاهر شد، معامله معتبر می‌شود. اگر نشد، معامله‌گر صرفاً منتظر فرصت دیگری می‌شود.
تائید همچنین کنترل ریسک را بهبود می‌بخشد.

وقتی معامله‌گران فقط بر اساس پیش‌بینی وارد می‌شوند، سطوح ابطال اغلب نامشخص می‌شوند. معامله بر پایه انتظار است و نه ساختار قابل مشاهده. ورودی‌های مبتنی بر تأیید پس از اینکه بازار اطلاعات مهم را آشکار کرده است اتفاق می‌افتد، که اجازه می‌دهد توقف‌ها را around سطوح ساختاری معنادار قرار دهید.
مزیت دیگر، وضوح روان‌شناختی است.
پیش‌بینی معامله‌گران را ترغیب به دفاع از ایده‌هایشان می‌کند. وقتی بازار خلاف پیش‌بینی حرکت می‌کند، ممکن است در خروج مردد شوند چون خروج به عنوان پذیرش اشتباه در پیش‌بینی احساس می‌شود. تأیید این attachment را کاهش می‌دهد زیرا معامله بر رفتار قابل مشاهده است نه باور شخصی.

این به این معنا نیست که معامله‌گران تحلیل را نادیده بگیرند.
آمادگی همچنان ضروری است. معامله‌گران همچنان سطوح مهم، استخرهای نقدینگی و سناریوهای ممکن را قبل از رسیدن به آنها شناسایی می‌کنند. تفاوت این است که تحلیل، خروجی‌های بالقوه را مشخص می‌کند، در حالی که تأیید، مشارکت را تعیین می‌کند.
به عبارت دیگر، تحلیل طرح را می‌سازد و تأیید آن را فعال می‌کند.
سریع‌ترین معامله‌گران کمتر به اثبات صحت پیش‌بینی‌هایشان فکر می‌کنند و بیشتر به واکنش مؤثر به آنچه قیمت واقعاً انجام می‌دهد توجه می‌کنند. این رویکرد تصمیمات را بر پایه شواهد نگه می‌دارد، نه انتظار.
بازارها سازگاری را به شدت بیشتر از قطعیت پاداش می‌دهند.
انتظار برای تأیید ممکن است گاهی منجر به ورود کمی دیرتر نسبت به ورودی مبتنی بر پیش‌بینی شود، اما به طور چشمگیری احتمال حرکت بازار به سمت جهت مطلوب را افزایش می‌دهد.
در معاملات هدف اول بودن نیست. هدف این است که وقتی بازار دست خود را نشان داده است، عمل کنیم.