The Strongest Bias Is Usually the Most Recent One

بازارهای مالی روشی غیرمعمول دارند تا معامله‌گران را متقاعد کنند هر آنچه اخیراً اتفاق افتاده احتمالاً تکرار می‌شود. این گرایش در همه جا ظاهر می‌شود، از معامله‌های کوتاه‌مدت درون‌روز تا سرمایه‌گذاری بلندمدت و تصمیم‌گیری را فراتر از آنچه اکثر مردم درک می‌کنند تحت تأثیر قرار می‌دهد.
پس از چندین جلسه خوب صعودی، خوش‌بینی به‌طور منطقی احساس می‌شود چرا که شواهد اخیر از آن حمایت می‌کند. پس از چند هفته دشوار، احتیاط ناگهان به نظر تنها رویکرد معقول می‌آید. در هر دو حالت، تجربه اخیر به آرامی پایه‌ای می‌شود برای انتظارات آینده.
مشکل این است که بازارها به ندرت بر اساس حافظه انسانی عمل می‌کنند.

قیمت به طور مداوم به تغییر مشارکت، نقدینگی در حال تغییر، انتظارهای در حال تکامل و اطلاعاتی که هنوز به طور کامل در موقعیت‌یابی منعکس نشده‌اند پاسخ می‌دهد. هیچ‌کدام از این فرایندها به آنچه در سه یا چهار کندل گذشته اتفاق افتاده اهمیت نمی‌دهند، با این وجود معامله‌گران به طور طبیعی رویدادهای اخیر را با اهمیت نسبتاً ناعادلانه‌ای ارزیابی می‌کنند زیرا به یاد ماندنی‌تر و از نظر احساسی زنده‌تر هستند.
این گرایش توضیح می‌دهد چرا بسیاری از شرکت‌کنندگان دقیقاً زمانی که عدم‌قطعیت در زیر سطح به آرامی افزایش می‌یابد، به‌طور فزاینده‌ای با اعتماد به نفس بالا می‌شوند. آن‌ها دیگر بازار را عینی ارزیابی نمی‌کنند. آن را از زاویه تجربه اخیر ارزیابی می‌کنند.
برای شکست این عادت، لازم است که به طور هدفمند دیدگاه گسترش یابد.
به جای پرسیدن اینکه دیروز چه happened انجام داده است، مفیدتر است که بپرسیم آیا دیروز واقعاً ساختار بازار را بزرگ‌تر تغییر داده است یا خیر. به جای فرض اینکه چند جلسه اخیر آینده را تعریف می‌کند، معامله‌گران می‌توانند رفتار فعلی را با محیط گسترده‌تری که پیش از آن جلسات وجود داشت مقایسه کنند.
حرکت قیمت اخیر شایسته توجه است.
باید به طور خودکار کل تحلیل را تسلط ندهد.
بازار هیچ الزام اخلاقی ندارد که صرفاً به همین دلیل که دیروز چنین رفتاری داشته، به همان شکل ادامه دهد.