Direction Is Less Important Than Location

برای معامله‌گری، یک تصور معمول این است که درست بودن درباره جهت، مهم‌ترین عامل است. در حالی که جهت مهم است، اغلب از مکانی که معامله در آن انجام می‌شود، کم‌تر حیاتی است.

دو معامله‌گر می‌توانند همان گرایش جهت‌دار را داشته باشند و نتیجه‌هایی کاملاً متفاوت تجربه کنند بر اساس مکان ورود.

مکان، ریسک را تعیین می‌کند.
وقتی معامله در نزدیکی سطح معنادار گرفته شود، نامعتبر شدن نزدیک و مشخص است. این امر امکان مدیریت ریسک و موقعیت‌یابی کارآمد را فراهم می‌کند. حتی اگر ایده معامله شکست بخورد، زیان کوچک و قابل‌کنترل باقی می‌ماند.

وقتی معامله از سطح دور گرفته می‌شود، ریسک گسترش می‌یابد.
وقف باید دورتر گذاشته شود، که ریسک را افزایش می‌دهد. یا به‌طور مصنوعی توقف محدود می‌شود که احتمال بیرون رفتن از معامله در حرکت‌های عادی بازار را افزایش می‌دهد.

در هر دو حالت، معامله کارآمدی کمتری پیدا می‌کند.
به همین دلیل chasing price اغلب به نتایج نامنظم منجر می‌شود. معامله‌گر ممکن است به درستی جهت را تشخیص دهد اما ورود در حرکت شکل می‌گیرد. فرصت مدیریت ریسک مؤثر از دست می‌رود.

بازارها بین مکان‌ها حرکت می‌کنند.
آنها از یک ناحیه نقدینگی به ناحیه دیگر می‌روند. این نواحی ساختار را تعریف می‌کنند و هم فرصت و هم ریسک را مشخص می‌کنند. بدون آنها، معاملات بی‌زمینه می‌شوند.

تمرکز صرف بر جهت این ساختار را از بین می‌برد و معامله را به پیش‌بینی تبدیل می‌کند نه موقعیت‌یابی. این رویکرد گاه موفق است اما ثبات ندارد، زیرا درک نمی‌کند چگونه ریسک در نمودار تغییر می‌کند.

معامله‌گران حرفه‌ای این را به روشی متفاوت می‌دانند.
آنها مکان را در اولویت قرار می‌دهند و جهت را در گام دوم. معامله‌ای که در مکان قوی با وضوح جهت متوسط انجام می‌شود، اغلب از معامله‌ای با باور قوی به جهت اما مکان ضعیف بهتر عمل می‌کند.
این تفاوت در ایده نیست؛ بلکه در چگونگی بیان آن از طریق موقعیت‌یابی است.

این توضیح می‌دهد چرا بسیاری از معامله‌گران با وجود تحلیل‌های بازار، باز هم به دلیل ورود در مکان نامناسب با نتایج ضعی مواجه می‌شوند. بازار ممکن است در نهایت به جهت مورد انتظار ادامه دهد، اما موقعیت نامناسب ریسک را به شکل غیرکارآمدی افزایش می‌دهد.

جهت به تنهایی مزیت ایجاد نمی‌کند. اگر چنین بود، معامله‌گری صرفاً به پیش‌بینی بالا یا پایین رفتن قیمت محدود می‌شد. در واقع، دو معامله‌گر می‌توانند نظرات مشابهی درباره بازار داشته باشند و با این حال عملکرد کاملاً متفاوتی ارائه کنند زیرا یکی موقعیت را می‌فهمد و دیگری ندارد. تفاوت از لحاظ فکری نیست؛ از لحاظ ساختاری است. یکی در نزدیکی مناطقی که بازار باید تصمیم بگیرد وارد می‌شود، در حالی که دیگری پس از تصمیم روشن‌شدن وارد می‌شود.

بازارها به طور طبیعی از یک ناحیه نقدینگی به ناحیه نقدینگی دیگر حرکت می‌کند. این ناحیه‌ها اهمیت دارند زیرا آن‌ها بستر تصمیم‌گیری را فراهم می‌آورند. بدون آنها، فرصتی برای تحلیل وجود ندارد.

در نتیجه، مکان‌دهی با به‌کارگیری موقعیت مناسب است که به معامله اجازه می‌دهد تا با کارآمدی بیشتری عمل کند و ریسک را کنترل نماید.