بازارها به ندرت بدون نگاه به عقب از چرخه حرکت خارج می‌شوند.

یکی از ویژگی‌های نسبتاً پایدار بازارهای مالی این است که حرکات معنادار اغلب با بازبینی نهایی یک ناحیه مهم آغاز می‌شود. معامله‌گران معمولاً این بازبینی را نشانه‌ای از شکست ایده اصلی تعبیر می‌کنند، در حالی که در واقع اغلب بازار در حال آزمایش این است که آیا مشارکت کافی هنوز وجود دارد تا به فاز بعدی برسد.

این اتفاق به این دلیل رخ می‌دهد که بازارها به دنبال کارایی قبل از گسترش هستند.

تصور کنید قیمتی از یک مقاومت خوب تعریف‌شده عبور می‌کند پس از چند روز ادغام. شکست، خریداران را جذب می‌کند، شتاب حرکت بالا می‌گیرد و در نگاه اول این حرکت قانع‌کننده به نظر می‌رسد. اما به جای ادامه بلافاصله، قیمت به سطح شکست بازمی‌گردد. بسیاری از معامله‌گران در این بازگشت احساس ناراحتی می‌کنند. برخی پوزیشن‌های خود را می‌بندند و باور می‌کنند که شکست اتفاق نیافتاده است. دیگران نظر خود را درست یا کامل تغییر می‌دهند.

آنچه اغلب نادیده گرفته می‌شود این است که بازار پرسش ساده‌ای مطرح می‌کند: آیا این ناحیه به عنوان حمایت پذیرفته شده است، یا شکست تنها موقتی بوده است؟

پاسخ به ندرت در بازگشت خود بازمی‌گردد. این پاسخ در نحوه رفتار بازار پس از بازگشت یافت می‌شود. اگر خریداران به دفاع از این ناحیه ادامه دهند و فشار فروش به تدریج ضعیف شود، بازگشت اغلب بنیان گسترش بعدی را فراهم می‌کند. بازار این را تأیید می‌کند که ارزش به سمت بالاتر حرکت کرده است قبل از ادامه.

همین منطق به صورت معکوس در طول روندهای کاهشی اعمال می‌شود.

به همین دلیل معامله‌گران باتجربه به ندرت با نخستین شمعی که دنبال می‌آید، از شکست قضاوت می‌کنند. آن‌ها با دقت بیشتری به آنچه هنگام بازگشت قیمت اتفاق می‌افتد توجه می‌کنند. بازارها اغلب برای تأیید تصمیمات مهم به عقب بازمی‌گردند پیش از اینکه از آن‌ها فاصله بگیرند.

نه همه شکست‌ها مستحق اعتماد فوری هستند و نه هر بازگشتی باید فوراً ترس ایجاد کند. گاهی قوی‌ترین تداوم با چیزی که در نگاه اول به نظر می‌رسد شکست، آغاز می‌شود.