پنج حقیقت

آن‌ها گفتند چندجهانی با چرخ‌دنده‌ها، نور و داستان‌های کهنه ساخته شده است — اما راهب خوب بهتر می‌دانست.
او فانوسش را روی زمین گذاشت، و وقتی بالاخره صحبت کرد، بلند نبود.
نیازی به بلند بودن هم نبود.
صدای او وزن کسی را داشت که از اعصار عبور کرده بود، کسی که شاهد بود چگونه بسیاری از ارواح فراموش کرده‌اند که بودند — و اکنون آمده بود تا به آن‌ها یادآوری کند.
«این‌ها»، گفت، «پنج حقیقت‌اند. نه قواعد. نه باورها. یادآور آنچه که هم‌اکنون هستید.»

حقیقت یکم — شما جدا نیستید
«شما هرگز قطره‌ای از دریا نبودید»، راهب گفت.
«شما اقیانوس بودید که وانمود می‌کرد یک قطره است.»
جدایی اولین توهم بود.
یگانگی اولین یادآوری بود.
«شما الهی هستید با نام موقتی که به‌سِمتان پوشیده شده است»، گفت.
«و شما هرگز از آن بودن دست نکشیده‌اید.»

حقیقت دوّم — ترس یک توهم است
«ترس در ذهن آغاز می‌شود. عشق پیش از ذهن آغاز می‌شود.»
ترس سایه‌ای بود — مانعی ساخته‌شده از زخم‌های قدیمی و نور فراموش‌شده.
«تو عشق را نمی‌جاجویی»، او گفت.
«تو آنچه که مانعش می‌شود را برمی‌داری. وقتی موانع فرو ریزد، عشق تنها چیزی است که باقی می‌ماند.»

حقیقت سوّم — ذهن یک پروژکتور است
«ذهن شما یک دوربین نیست»، گفت. «واقعیت را ثبت نمی‌کند. آن را می‌سازد.»
آگاهی درون جهان نبود. جهان درون آگاهی بود.
«شما واقعیت را تماشا نمی‌کنید»، گفت. «شما آن را شکل می‌دهید.»

حقیقت چهارم — دشمن، ایگو است
«جهان دشمن تو نیست»، راهب گفت. «ایگوست.»
ایگو داستان بقا بود — نقابی که برای حفاظت از کودک ترسان درون تو ساخته شد.
«این تو نیست»، گفت.
«این نسخه‌ای از تو است که الهی را فراموش کرده. تو ایگو را نابود نمی‌کنی؛ از آن عبور می‌کنی.»

حقیقت پنجم — همه چیز به هم پیوسته است
«هیچ چیز به‌طور مستقل وجود ندارد»، گفت.
«نه یک ستاره، نه یک روح، نه یک نفس واحد.»
وقتی یکی برمی‌خیزد، همه برمی‌خیزند.
وقتی یکی سقوط می‌کند، همه لرزه آن را احساس می‌کنند.
«این حقیقت زیر هر حقیقت است»، گفت.
«تو هرگز تنها نبودهادی. هرگز هم نمی‌توانستی باشی.»

راهب فانوسش را بلند کرد و نورش هوای پیرامون را خم کرد.
«این‌ها را به خاطر بسپارید»، گفت.
«زیرا راه پیش رو از شما خواهدخواست تا این‌ها را به یکدیگر بسپارید.»
و با این کلام، او گام به جلو برداشت — این‌بار نه به سوی شکافی در آسمان، بلکه به قلبِ کسانی که به او گوش سپرده بودند.