بازارها زمان بیشتری صرف ایجاد انتظارات می‌کنند تا تحقق آنها.

یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای درک نادرست رفتار قیمت این است که فرض کنید بازار برای حرکت وجود دارد. در واقع، بخش زیادی از رفتار بازار صرف ایجاد انتظاراتی می‌شود که در نهایت به چالش کشیده می‌شوند.
این فرایند به‌طور مداوم در هر بازه زمانی رخ می‌دهد.

روندی شکل می‌گیرد و معامله‌گران انتظار تداوم آن را دارند. سطح حمایتی چندین بار حفظ می‌شود و معامله‌گران به آن اعتماد می‌کنند. با موفقیت‌های پی در پی، شکست‌ها نیز تکرار می‌شوند و شرکت‌کنندگان در بازار به این باور که شکست‌های آتی نیز همانند قبل رفتار خواهند کرد، بیش از پیش مطمئن می‌شوند.
این اعتماد با هر تأیید تقویت می‌شود.

ابتداً این اعتماد موجه است. بازار شواهدی ارائه می‌دهد که این باور را تأیید می‌کند. مشکل زمانی آغاز می‌شود که اعتماد به باور جهانی تبدیل شود. وقتی تعداد زیادی از شرکت‌کنندگان با همان نتیجه موضع‌گیری می‌کنند، بازار دیگر به پاداش فوری چنین رفتاری نمی‌انجامد.
فرصت اکنون در جای دیگر است.

به همین دلیل بازارها اغلب وقتی روایت قوی به نظر می‌رسد، بیشترین فریب را به همراه دارند. روند هنوز سالم به نظر می‌رسد. سطح هنوز قابل اعتماد می‌نماید. الگو همچنان شبیه نمونه‌های موفق قبلی است. با این حال، مشارکت جمعی شده و موقعتی‌سازی در موقعیت‌ها معمولاً به حساسیّت بیشتر منجر می‌شود.
بسیاری از معامله‌گران این را دستکاری می‌خوانند زیرا بازار ظاهراً انتظاری کاملاً معقول را نقض می‌کند.

واقعاً چه اتفاقی افتاده است بسیار ساده‌تر است.
انتظار بیش از حد رایج شد.
بازارها به‌طور مداوم بین ایجاد اعتماد و به چالش کشیدن آن چرخش می‌کنند. اعتماد مشارکت را جذب می‌کند. چالش مواضع را دوباره توزیع می‌کند. وقتی بازتوزیع کامل شود، حرکت بزرگ‌تر می‌تواند به سمت جلو ادامه یابد یا بسته به شرایط گسترده‌تر دچار تغییر جهت شود.
درک این امر نحوه برخورد با تحلیل تکنیکال را تغییر می‌دهد.

به‌جای پرسیدن اینکه آیا یک چیدمان به نظر واضح است، معامله‌گران می‌پرسند چند نفر دیگر احتمالاً همان چیز را می‌بینند. هرچه موقعیت‌گیری قابل پیش‌بینی‌تر شود، در اجرای کار احتیاط بیشتری می‌کنند.
بازار به این دلیل حرکت می‌کند که انتظار وجود دارد، نه به این دلیل که انتظار وجود دارد.
بازار به‌خاطر ایجاد موقعیت، حرکت می‌کند و موقعیت همان چیزی است که در نهایت مهم است.